Naar sneeuw en zon

194

„O, hoe beeldigH’ riep ze, toen ze midden op tafel een vaas met rode rozen zag staan. „Wat een weelde, rozen in de winter! geen kaartje er bij? van jou natuurlijk! een reuze welkom,” en Bea gaf hem een krachtige handdruk.

„Ontdoe je van overtollige goederen, dan fris ik me even op en ben in tien minuten bij je. Hè, tooh ook weer gezellig in je eigen hok te zijn.”

Toen ze terug kwam, zat Henk genoeglijk z’n pijp te roken.

Bea dekte vlug de tafel.

„Reuze goeiig,” zei ze dan. „Mevrouw heeft voor alles gezorgd. Heb ik nog koffie-extract? Even melk warmen. Ik heb honger, jij ook?”

„Nou en of!”

Zingend liep Bea door de kamer. Een kwiek, charmant vrouwtje, dat de koffietafel verzorgt.

„Zo zou het kunnen zijn,” dacht Henk en z’n kaakspieren weerlichtten, zoals Bea altijd zei. „Profiteer nou maar van het ogenblik,” vermaande hij zichzelf. „En zeg nou om hemelswille geen gekke dingen.”

Na de koffie bleef Henk nog een uurtje, dan nam •hij afscheid, met de belofte gauw weer eens te komen oplopen.

„Zo,” zei Bea, terwijl ze vlug en handig de kopjes-boel omwaste, „nu morgen weer flink aan het werk

en ” even trof haar de leegheid van de kamer nu

Henk weg was.

Ze zette zich neer op de divan, haalde de lange sigarettenpijp voor den dag, stak een sigaret op en turend langs de rookwolkjes, die ze uitblies, peinsde ze:

„’t Zal weer moeten wennen, het alleen wonen, ’t Was gezellig met zo’n hele troep bij elkaar. En ’t was óók knus zoals we daarnet met z’n beidjes aan tafel zaten. Maar neen, er is niet genoeg om er