Naar sneeuw en zon

162

„Prachtig!” juichte Els enthousiast. „Straks stuiven wij ook zo naar beneden!”

„Ski’s aangespen!” beval Fritzl’ en zodra de beide groepen hen voorbij gesuizeld waren, kwam ook voor hen de afvaart.

Eerst nog in kleine, vlugge wendingen, zwaaien en sprongen, dan in suizende, juichende vaart, als een vogel door het luchtruim, de vrije hellingen af.

In de ski-hut, waar ze thee hadden gedronken was het weer verzamelen en daar had de baas een soep gebrouwen die, volgens Tom „de schoonste dag zijns levens” was. De soep, uit grote pannen opgeschept, werd verzwolgen, want de sneeuwlucht en de inspanning van het stijgen en dalen hadden hongerige magen gemaakt.

„Jammer, eeuwig jammer, dat mijn vrouw zoiets niet meemaakt,” zei meneer Heinen, die opeens berouwvol aan de hoge Vrouwe dacht, die nu eenzaam in het zonnetje lag te bakken.

„Waarom pakt uw vrouw zich ook niet eens aan?” vroeg Ida Brenner, net als Jet een stamgast, die iedere winter terug kwam om te skiën en enige dagen geleden aangekomen was. „’t Zou haar wat opgewekter ook maken. De mensen weten niet hoe broodnodig lichaamsbeweging in de openlucht voor hen is. Ons klimaat is er niet geschikt voor, maar anders moesten mijn leerlingen altijd in de vrije natuur oefenen. Er bestaat niets beters.”

Ida Brenner was masseuse en had een inrichting voor Physische Therapie, gaf les in 2 soorten gymnastiek, hygiënische en aesthetische. Haar clublessen voor dames en kinderen hadden een grote bekendheid.

Til, die naast haar zat, nam haar eens van terzijde op.

„Wat een wilskracht spreekt er uit die kop,” dacht ze en geïnteresseerd bleef ze kijken naar de energieke