We slaan er ons door

95

„Het lijkt me toch altijd het verstandigst toe, Tom alles te vertellen wat je drukt. Hij heeft er recht op.”

„Zou jij het graag willen vertellen, dat je moeder en broer links en rechts geld lenen, om toe te kunnen geven aan hun luxe-bevliegingen?” barstte Toet uit.

Bea voelde zich onbehagelijk. Wat moest ze hierop zeggen? Het leek haar vreselijk toe voor Toet.

„Hoe weet je dat?” vroeg ze dan.

„Omdat de lieve vrienden — je weet wel, dat stel waar ze mee uit Indië kwamen — me een brief hebben geschreven. Ze wilden er Vader niet mee lastig vallen. Nog erg netjes van ze!”

„Hemeltjelief!” ontstelde Bea zich. „En is het veel?” „Zes honderd gulden,” zei Toet verbeten. „Ze hebben hun geld al terug. Ik heb ’t van de Spaarbank gehaald, ’t was net wat ik in ’n paar jaar opgespaard had van het geld, dat vader me als toelage geeft. Daar heb ik nou zo krom voor gelegen en het willen bewaren om 'bij onze inrichting te leggen als we eindelijk eens aan trouwen kunnen denken.”

„Wat is dat nou toch ellendig,” zei Bea meevoelend. „En heb je er niet over gesproken met je moeder en Peter?”

„Ja, zeker. Weet je wat Maatje zei? Eerst was het: O, heb je het betaald? dat is best, dat gezeur van dat onhebbelijke tweetal begon me al lang te vervelen. En toen, geruststellend: „Jij gaat toch in de eerste vijf jaar niet trouwen en tegen dien tijd ...”

En het lieve knaapje viel in met: „Zal vader wel het tijdelijke met het eeuwige verwisseld hebben.”

„Vreselijk,” zei Bea verontwaardigd.

„Kun je het je voorstellen, Bé, dat ik me niet langer bedwingen kon en dien schoft een klap op z’n mooie gezicht gaf? toen was het natuurlijk Leiden in nood en ben ik maar weg gelopen, anders had vader, die boven rustte, het geschreeuw gehoord.”