We slaan er ons door

96

Bea streelde zacht Toet’s hand. Wat moest ze zeggen? bij zoveel leed schoten woorden te kort.

„En vader is de laatste tijd niet goed,” ging Toet voort, terwijl tranen over haar wangen drupten. „Ze zullen wel niet lang behoeven te wachten op het geld! Arme vader, wat heeft hij weinig geluk gekend in zijn leven!”

„Toch vind ik, dat je het Tom moet vertellen, hoe hard het je ook moet vallen,” zei Bea vastberaden. „Er is niemand die je zo goed zal kunnen troosten en je zoveel kracht kan geven.”

„Zal hij niet gaan denken, dat ik misschien net zo ben en het naderhand aan het licht zal komen?”

„Malle meid,” lachte Bea. „Ken jij je Tom zo slecht? Tom’s liefde gaat over alles heen en hij ziet drommels goed — even als wij dit allemaal zien — dat jij het sprekend evenbeeld van je vader bent, innerlijk en uiterlijk.”

„Meen je het?” Toet keek dankbaar op naar Bea en het trof deze weer, net als toen ze enige jaren terug Toet leerde zien, zoals ze was, hoe het meisje, dat lang eenzaam en teruggetrokken was geweest, naar haar opzag met de aandoenlijke trouw van een hond.

„Natuurlijk meen ik het en zeg ik het niet om je, nu je verdriet hebt, iets vriendelijks te doen. Je kent me te goed, om niet te weten, dat zoiets niet in mijn lijn ligt.”

„Neen, dat weet ik, Bé. Ik zal straks, als we naar huis wandelen, met Tom spreken. Het heeft me veel goed gedaan dat ik eerst met jou heb kunnen praten. Het lijkt me nü niet meer zo erg toe het Tom te moeten zeggen. Wat ben ik achteraf blij, dat Jet zo wijs is geweest af te zien van het plan, dat jullie eerst maakten. Stel je voor, dat die onbetrouwbare jongen bij jullie was gekomen, misschien had hij jullie nog begapt.”

„Maak het nu niet nog erger, dan het al is,” waarschuwde Bea.

„Wat moet hij dan beginnen, nu alle bronnen opgedroogd