We slaan er ons door

92

„Je kan nooit weten,” deed Els gewichtig. „Kan ik nog iets voor jullie doen? anders ga ik verdwijnen.”

„Ja, ga maar wat voor ’t brood halen, hoeven wij er niet voor uit. Maar de somma van twee duppie’s niet te boven gaande!” lachte Jet, die Els kende en haar weelderige bevliegingen vreesde.

„We zullen er een vaartje achter moeten zetten,” zei Bea, „nu we er nog een pension-gast bij krijgen.”

Maar Jet stelde haar gerust, door te zeggen, dat het meisje, dat heel flink moest zijn, er hun wel doorheen zou helpen. „En in ieder geval het moet vóór i Juli op poten staan en dan gebeurt het ook!”

„Tien tegen één, dat we er nog mensen bij krijgen en wat dan?” vroeg Bea, die de moed in de schoenen begon te zinken.

„Dan komen we er ook,” snoefde Jet. „Ik ben van plan, me door niets uit de flank te laten slaan.”

En het werd poot-an spelen, zoals Jet het zo kernachtig uitdrukte. Ze was onvermoeibaar en Bea, en ook Geert het flinke meisje, dat Jet door recommandatie gekregen had, werden door haar enorme werkkracht aangestoken en deden volgens Jet, wonderen.

„Ben jij dan nooit moe?” vroeg Bea, als ze ’savonds op hun werkelijk gezellig ingerichte zolderkamer neerstreken en Bea’s hoofd hamerde, haar voeten brandden.

„Natuurlijk ben ik moe! ik ben toch ook geen wondermens!” lachte Jet.

„Maar de blijdschap, dat alles zo lekker opschiet, maakt, dat ik mijn vermoeidheid maar half voel.” En Jet, die even neergezegen was veerde alweer op, om de gordijnstof te halen, die nog gezoomd moest worden.

„Jij kunt ook geen minuut stil zitten,” klaagde Bea en ze strekte zich behagelijk uit op de divan. „Als ik nou een stief kwatierke mag blijven liggen, dan zal ik je straks met zomen helpen,” beloofde ze. Maar twee minuten later dutte Bea