We slaan er ons door

9i

type toe! Dat zou wat voor mij zijn geweest! had ik me toch eerst even fijn opgedoft! maakt toch een veel betere indruk ook!”

Maar de jonge Rienstra, die vol welgevallen keek naar Bea’s slanke figuurtje in huishoud jas, dacht er heel anders over en zond een dankbare gedachte naar z’n neef, die hem deze twee bizonder geschikte meisjes aanbevolen had.

„Ben je het er dus mee eens?” vroeg Jet. „Meneer Rienstra krijgt dan de grote achterkamer op de twede verdieping en verplicht zich geen viool te spelen in de rusturen van mevrouw van Vliet.”

„Op straffe van?” vroeg Bea en om haar mond lag de spottrek, die eigenlijk niet paste, bij haar beroep van pen-sion-houdster.

„Van onmiddellijke verlating van de veste,” lachte Rienstra en de meisjes keken elkaar aan met een blik van verstandhouding, die zeggen wilde: „Hij heeft gelukkig zin voor humor.”

„Dus dan verschijn ik i Juli, gelijk met uw andere gasten,” stelde Rienstra voor, nadat alles door Jet op de meest zakelijke manier behandeld was.

„Blije incomste van alle bewoners op i Juli,” stemde Jet in.

„Dat is voor de bakker!” juichte Els, toen ze, na Rien-stra’s vertrek op de hoogte was gebracht. „En er lijken me nog buiten z’n pension-prijs om, vele voordelen aan z’n komst verbonden.”

„Welke dan?” vroeg Jet verbaasd.

„Vrijplaatsen voor de concerten en alle uitvoeringen waar hij mee speelt. Ik ben van plan hevig met hem aan te pappen. Je laat mij maar af en toe z’n eten binnen brengen.”

„Als Bé en ik met vacantie gaan,” beloofde Jet.

„Hoeveel kamers hebben jullie nu nog over?”

„Nog een grote voorkamer en een kleine zij-kamer. Weet je iemand voor ons?”