We slaan er ons door

90

certgebouw-orkest en door al het repeteren en uitvoeringen buiten de stad is er geen kwestie van veel studeren in de zin zoals u dat waarschijnlijk meent. Ik zal hoogstens twee uur per dag kunnen studeren en kan dit nog inrichten zoals u dat het gemakkelijkst is.”

Maar Jet, die niet over één nacht ijs ging, zei, dat dit meestal heel spontaan beloofd werd, maar naderhand toch aanleiding tot moeilijkheden kon geven.

„O, die Jet,” mopperde Els tegen Bea, die met emmer, spons en lap de keuken inkwam en door Els enthousiast ingelicht was omtrent de knappe huurder, „’t Lijkt of ze hem niet wil hebben,” zei ze ontevreden. „En dan nog wel een neef van haar ex-baas.”

„Laat Jet maar begaan,” zei Bea in het volste vertrouwen. „Die weet wel wat ze doet.”

„Ga je er niet even bij?” verbaasde Els zich, toen Bea geen aanstalten maakte om naar de voorkamer te gaan, waar Jet met de a.s. huurder afgezakt was.

„Welneen,” zei Bea onverschillig. „Dat is immers Jet’s zaak, daar bemoei ik me niet mee.”

„Ik begrijp niks van jullie overeenkomst,” pruttelde Els. „Doen jullie nou eigenlijk samen, ja of neen?”

„Pch, pch, pch!”

„O, dat hebben we lang niet gehad,” zei Els boos.

„Je bent ook zo oer-nieuwsgierig!” plaagde Bea. „Helemaal niet,” verdedigde Els zich. „’t Is pure belangstelling in jullie wel en wee. Maar als je het niet weten wilt, even goeie vrienden, hoor!”

„Bea,” hoorden ze dan Jet roepen. „Kun je even binnen komen?”

„Doe je huishoudjas uit,” zei Els gejaagd.

„Ik denk er niet aan.” Onverschillig zei Bea het en ze toog naar de voorkamer.

„Ik begrijp die twee niet,” steunde Els. „Gaan ze me toch allebei als zo’n paar echte hospita’s naar dat reuze knappe