We slaan er ons door

8g

„Geen trots,” verdedigde Jet zich. „Alleen maar de zucht alles zoveel mogelijk zelf te doen. Weet je, dit alles is nog niet het moeilijkste en naderhand, als zich moeilijkheden gaan voor doen, kan ik ook niet voor ieder wissewasje naar je moeder hollen. Laat het me maar alles zelf bedisselen, dat is heus het beste.”

„Ik vind jou een kei,” bewonderde Els haar nicht.

„En ik jou een beste, want al ben je nou niet een van de vlugsten, je helpt me toch maar fijn door die kast heen.” „Daar wordt gebolen,” zei Els, toen de bel vervaarlijk door het huis rinkelde. „Hè, hol klinkt dat door zo’n leeg huis,” mopperde ze, terwijl ze zich naar de deur spoedde.

„Jet! Jet!” riep ze opgewonden. „Een reuze knappe vent, die gerecommandeerd wordt door je ex-baas.”

„O, jakkie, zeker voor de een of andere verzekering!” Jet trok haar huishoudjas uit en begaf zich naar de deur. „Die Els,” bromde ze bij zichzelf. „Laat ze die man aan de deur staan, zonder te vragen wat hij eigenlijk wil.”

De „reuze knappe vent” lichtte beleefd zijn slap-gerande hoed en vroeg of hij het genoegen had met juffrouw Molenaar zelf te spreken.

Jet boog bevestigend en hoopte, dat hij niet voor verzekeringen zou komen, want ze had geen snars verstand van die dingen en moest daar eerst eens met een van haar kennissen, die een kei op dat gebied was, over spreken.

Maar de reuze knappe meneer ontpopte zich als een violist, die kamers zocht en een neef van Jet’s ex-baas was.

„De goeierd,” dacht Jet vertederd en Els, die achter de keukendeur stond te luisteren, dacht: „Daar had ik een eed op kunnen doen, een echte artist!”

Maar Jet, direct zakelijk, zei bedachtzaam: „Violist? dat wil zeggen: veel studeren en last krijgen met de andere pensiongasten.”

„Zo heel veel zal er niet komen van studeren,” lachte hij. „Wat dat betreft kunt u gerust zijn. Ik ben n.1. in het Gon-