We slaan er ons door

221

gezegd, dat ze er maar bijtijds in zou gaan, want morgen moest de kamer van meneer Rienstra een goeie beurt hebben en dat was geen appelepap, want die man maakte mirakel veel rommel. Maar waar de hele familie zat, daar snapte ze geen laars van. Haar ’n zorg! zij ging fijn maffen!

Het was elf uur toen mevrouw van Vliet thuis kwam en zelf constateerde dat Reindert er niet was.

Een kwartier later hoorde ze een sleutel in het slot steken en even buiten haar kamerdeur gaande, ontmoette ze op de gang Jet, die haar nieuwsgierig aankeek. De twee samen-zweersters staken de hoofden bijeen.

„Ik heb zeker tien keer opgebeld vanavond, zonder gehoor te krijgen,” zei mevrouw en het leek Jet of heti een persoonlijk verwijt tegen haar was.

„Eindelijk kwam Geert aan de telefoon, die zei, dat er niemand thuis was. Begrijp jij daar iets van? Reindert zei toch, dat hij vanavond thuis bleef en jij vertelde me, dat Bea ook hetzelfde zou doen.”

„Het kan helemaal toevallig zijn. Ze kunnen allebei uitgegaan zijn, of misschien samen.”

„Welneen,” wierp mevrouw tegen. „Dat zou toch niet te pas komen. Je gaat toch maar niet samen uit, zonder dat je verloofd bent.”

„Doet u dat ouderwetse idee nu maar in het graf, waarin u zoveel begrippen heeft moeten opbergen,” lachte Jet, maar het viel toch niet in zo heel goede aarde. Mevrouw van Vliet had het zich allemaal heel anders voorgesteld en had nu een bui, als een klein kind, dat z’n zin niet krijgt.

„Gaat u al naar bed, of wil ik nog een half uurtje bij u komen zitten?” vroeg Jet, die vreesde, dat mevrouw terug zou vallen in haar vroegere wisselende stemmingen.

„Welneen, ik ga naar bed,” zei ze wat kort. „Ik ben moe en het is toch nooit mijn gewoonte op Reindert te wachten. Nacht Jet.”

„Nacht mevrouw,” zei Jet deemoedig. „Rust u wel.”