We slaan er ons door

219

tergelaten. Zoiets kunnen we ons eigenlijk niet laten aanleunen, vin je wel?”

„Wat heb je voor snode plannen?” informeerde Bea.

„We moesten samen een filmpje gaan pakken. Wat zou je daarvan zeggen?”

„Moet ik me weer aankleden,” zeurde Bea een beetje. „Ik had me al helemaal ingesteld op een rustig avondje met een mooi boek en telkens een lekker bonbonnetje. Je ziet, Jet heeft me goed achtergelaten.”

„Zal ik dan maar weg wezen? Ik wil je heerlijke eenzaamheid niet storen.”

„Niet zo gauw in je kuif gepikt zijn!” vermaande Bea. „Dat ben ik helemaal niet. Ik kan me levendig voorstellen, dat iemand af en toe naar de eenzaamheid snakt.”

„Ik ga mee,” zei Bea opeens vastbesloten, want haar weifelen had alleen de mening van mevrouw van Vliet gegolden, die het misschien toch niet goed zou keuren, dat ze samen een slippertje maakten, waarvan zij vooruit niets geweten had. Maar tenslotte lokte haar een filmpje met Reindert toch wel heel erg aan.

„Ik ben in tien minuten klaar. Weet je een goeie film? Ik geloof, dat er een hele mooie bij Tuschinski gaat.”

„Zeg, buitengewoon sjyk! ” plaagde Bea, toen er een taxi voor kwam. „Dat ben ik niet gewend. En ga alsjeblieft niet op zo’n dure plaats zitten, want daar voel ik me niet meer thuis.. Als Jet en ik een enkele keer gaan, bitten we voor veertig spie en voelen ons zo lekker als kip.”

„Je moet niet zo’n praats hebben,” vond Reindert. „Je bent met Ome uit en hebt je nergens mee te bemoeien.” Natuurlijk nam hij loge en Bea foeterde over zoveel geldverspilling.

„De eerste keer, dat we met ons beiden uitgaan,” zei hij en er was een tedere klank in zijn stem, dacht Bea, en het verheugde haar. „Dat mag dan wel een beetje feestelijk zijn, Beatrice.”