We slaan er ons door

217

grinnikt stiekum over iets dat je voor me verborgen houdt.” „Misschien is dit wel zo,” deed Jet geheimzinnig, maar Bea, voor wie Jet een open boek was, dacht, dat Jet’s geheimzinnig gedoe misschien een extra lekker hapje gold, waar ze haar vaak mee verrastte.

Jet liet geen gras groeien over haar zo mooi opgezet plan en mevrouw van Vliet was er en extase over en voelde zich gewoon een samenzweerster.

„Zeg, Bé,” zei Jet enige dagen later, toen ze samen de was aan het opvouwen waren. „Ik ga vanavond een paar uurtjes naar Meta Kroon, je weet wel, dat aardige type, dat bij ons op kantoor was.”

„Dat platina meisje?” vroeg Bea, die zich vaag iets herinnerde van een meisje met blonde lokken.

„Ja,” lachte Jet. „Ik geloof, dat ze een beetje minder platina is, dan vroeger, want haar aanstaande houdt niet van dat hel-blonde gedoe. Ze woont hier een gezegend eind vandaan en ik moet van tram in bus en dan nog een eindje lopen.”

„Neem een taxi.”

„Ik denk er niet aan, misschien ga ik wel op de fiets.” „Neen, doe dat nu niet, ik vind het een onrustig idee, dat je ’s avonds op de fiets gaat.”

„Nou, dame, dan zal ik dat niet doen. Ga jij vanavond nog ergens heen?”

„Ik ga genieten van het zalig alleen zijn met een mooi boek.”

En mevrouw van Vliet verbaasde haar zoon met de mededeling, dat ze naar een nicht ging waar ze in jaren niet geweest was en die ze toevallig tegen gekomen was en beloofd had een avondje te komen.

„Zal ik U komen halen, Moeder?” bood Reinderd aan, die het plotseling uitgaan van zijn moeder zonderling vond.

„Dank je wel, jongen. Jet, die vanavond naar een vriendin gaat, heeft toen ze hoorde, dat ik ook uit ging