We slaan er ons door

215

maar lekker! ik ga manuscripten lezen. Staat, hè? reuze deftig! Gedag!”

„Is ze niet kostelijk?” lachte Bea. „Nu is alle verdriet om Eddy foetsjie! Een kinderhand is gauw gevuld! ik heb alle hoop, dat Pa van Stralen haar werk aan zal nemen. Ze zal haar beste beentje voor zetten, geloof dat maar. Jet!” viel ze verschrikt zichzelf in de rede, „was dat handje van het markiezinnetje geschonden?” en ze hield Jet angstig een Sêvre beeldje voor.

„Ja, hoor,” stelde Jet haar gerust. „Moet je daar nu zó van schrikken?”

„Stel je voor! mevrouw had ’t me nooit vergeven.”

„Jij kunt anders een markiezinnepootje bij d’r breken, de laatste tijd! ’t Is Bea voor en na.”

„Meen je dat?” vroeg Bea verheugd.

„Let je dat dan niet zelf op?”

„Ja, natuurlijk, er is een grote verandering, maar dat ze zó op me gesteld is, neen, dat wist ik niet. Ik ben er blij mee.”

„Je moest eens weten hoe!” dacht Jet en ze herinnerde zich hoe mevrouw van Vliet een paar weken geleden een toespeling had gemaakt op een eventuele verloving van Reindert met Bea. „Ik heb er zo’n voorgevoel van,” had mevrouw gezegd, „dat Reindert me hiermee op een goeie dag verrast.”

Jet had nog even gedacht, dat het „verrassen” hatelijk bedoeld was, maar al heel gauw bleek haar, dat ze zich hierin vergist had, want mevrouw, zich verkneuterend bij het idee, had gezegd: „Ik kan me geen liever schoondochter denken. Lach maar niet om zo’n veranderlijke oude vrouw, Jetje! Jij hebt me wel eens anders horen spreken, maar toen kende ik Bea niet en wist niet hoeveel goeds er in haar is. Denk je, dat ze van mijn jongen houdt?”

Waarop Jet gezegd had, dat Bea er nooit over sprak, maar dat ze wel had opgelet, dat Bea hem buitengewoon