We slaan er ons door

212

„Ik?” schaterde Jet.

„Zou dat zo onmogelijk zijn?” opperde 'Bea voorzichtig, want het idee had haar toch niet losgelaten.

„Wat mij betreft is het een onmogelijkheid. Ik vind Reindert een bizonder sympathieke kerel, maar om met hem te trouwen, zou ik toch eerst echt van hem moeten houden. Ik denk weleens, dat ik niet in staat ben verliefd te worden.”

„Ben je dat heus nog nooit geweest?” vroeg Bea verbaasd.

„Op mijn woord niet. Op de H.B.S. was ieder meisje wel eens verliefd en ik heb zo vaak gehoopt ook eens zo echt mal verliefd te kunnen zijn, maar niks, hoor, zoals Geert zegt. En het gekke van het geval is, dat ze het ook niet op mij werden. Al die jongens waren reuze goeie maatjes met me en ze gingen door het vuur voor me, maar daar bleef het dan ook bij.”

„En heb je het gemis niet gevoeld?” vroeg Bea zacht, want ze vond Jet’s eerlijke bekentenis fijn en toch zielig.

Maar Jet, die het absoluut niet als zielig aanvoelde, zei, dat ze moeilijk iets kon missen, wat ze niet gekend had.

„Neen, daar is misschien wel wat van aan,” gaf Bea toe, maar begrijpen kon ze het toch niet.

„Jullie hebt een tijd lang gedacht, dat Bob zo dol op me was, nu, ik wist beter! Bob is dol op jou geweest en ik heb hem er over heen geholpen. Ik kan het nu wel zeggen, er is een aardig nichtje dat zijn hart gestolen heeft. Maar laat niet merken, dat ik het je vertelde, hij zal het, als de tijd daar is, zelf wel vertellen. Als ons pension zo blijft gaan als het nu gaat en ik bescheiden kan leven, zonder iemand dankje te hoeven zeggen, dan is Jetje al lang blij. Ik heb zo’n idee, dat ik het altijd zal blijven doen en jullie allemaal zullen trouwen. Dan zal tante Jet er zijn om naderhand op jullie kroost te passen als je eens uit gaat of reizen maakt. Hogere idealen koester ik op het ogenblik niet. Béetje, neem dat zachte stoffertje voor die antieke zittingen,” vermaande