We slaan er ons door

210

niet! maar ik zou toch ook niet hier kunnen blijven en het aanzien hoe gelukkig ze met elkaar waren.”

Ze somde de keren op, waarop Reindert had laten blijken, dat hij meer dan gewone belangstelling voor Jet had. Ja, nu ze er goed over na dacht, was hij één en al attentie voor Jet. Maar als hij zoveel voor haar zou voelen, dan was het toch een gek gezegde van hem, dat Rienstra zo goed bij Jet zou passen. Misschien wilde hij haar, Bea, op een dwaalspoor brengen. Van Jet’s kant had ze nooit iets anders kunnen bemerken, dan een grote bewondering voor zijn kunnen en beschaving. Maar dat wilde niet zeggen, dat Jet niet, diep in haar hart, meer voor hem kon voelen. Zijzelf had Jet toch ook niet laten merken, dat... nou ja, dat ze in ieder geval veel meer voor Reindert voelde, dan iemand zou kunnen denken.

„Gek worden wij mensen toch door elkaar gegooid,” dacht ze vermaakt, want Bea zou Bea niet zijn, als ze de humoristische kant van de dingen niet zou inzien. „Henk en Til, die eerst niet aan elkaar dachten en die nu een verknocht stel zijn. Mevrouw van Vüet, die mij niet kon luchten en die het nu waarschijnlijk niet eens zó erg zou vinden mij tot schoondochter te krijgen en Jet en ik, die gierden om Chocolade Reindert je en die nu misschien rivalen kunnen worden! is het niet om te brullen? In ieder geval zal Jetteke het nooit merken, dat ik vues op Reindert heb en zou ik — wanneer dit werkelijk zo is — proberen er op een behoorlijke manier tussen uit te gaan. Hemeltjelief! die goeie oudjes van mij zullen opfrissen, als ze dochterlief doelloos en vervelender dan ooit thuis krijgen. Jakkie, laat ik nou ophouden met dat vervelende gepieker! Jet heeft voor morgen een goeie beurt voor de kamers van mevrouw van Vliét op hel programma, dat kan goed worden, als ik de halve nacht niet slaap! ik ga tellen of aan een schip op de deinende golven denken als ik dan niet in slaap val geef ik het op en zal ik mijn noodlot zonder morren ondergaan.”