We slaan er ons door

207

„Stel je voor! ik had het toch al dadelijk in m’n hoofd toen ze met haar perikelen bij ons kwam en het was een kleine moeite het voor haar te vragen. Ik zag tot mijn vreugde blikken van verstandhouding tussen de echtelieden van Stralen, die zeker moesten betekenen, dat het tekena-resje waar ik zoveel goeds van vertelde het bewuste gevaar voor hun Eddy was en na al mijn verhalen leken ze wel opgelucht. Als Elsevier de boel nu maar niet bederft en teveel ineens wil, dan zie ik het geval van Stralen—Bruins nog helemaal niet zo hopeloos in. En laat me nu genieten van mijn croquetjes, want die heb ik verdiend.”

„Het was dus een goede gedachte van me nog naar Ame-ricain te gaan,” zei Reindert, die had zitten genieten van de levendige wijze waarop Bea het „geval Bruins” had verteld.” „Een beste gedachte,” gaf Bea toe. „Al was het alleen maar om dit verrukkelijk croquetje.”

„Heeft er iemand nog wat van Til en Henk gehoord?” vroeg Toet. „Tom is haar enige keren tegen gekomen, sjouwend met pakken en zeker druk bezig met het in orde maken van het nestje.

„Ik had een brief van Henk,” zei Bea. „Hij deelde me mee, dat hij „na rijp beraad” besloten had een home te stichten. Nou, het deed me toch pleizier, dat hij tenminste de moeite nam het me persoonlijk mede te delen.”

„We hebben nog taartprikkers, hè, Toet?” vroeg Tom. „Zo vaak er een kennis van ons gaat huwen, worden ze vereerd met een taartprikker. We hebben ze met mudden gekregen.”

„Malle,” lachte Toet. „We hebben er net drie gekregen.” „Zo wordt er met de cadeauxj omgegaan, die men dat stel geeft,” mopperde Jet. „Wat hebben jullie met ons geschenk gedaan?”

„In ere gehouden,” zei Toet hartelijk.

Mevrouw van Vliet, die eert, beetje moe werd door het ongewone uitgangetje stelde voor naar huis te gaan, maar