We slaan er ons door

„Als ik nu nog een vak moest kiezen, werd ik harpiste,” zei Bea, die met Jet door mevrouw van Vliet en haar zoon meegenomen was naar een abonnements concert in het Concertgebouw. Ze zaten gezellig in de foyer een kopje koffie te gebruiken.

Bea was in vuur en vlam geraakt voor een harp-solo en uitte op de haar eigen levendige wijze haar bewondering.

„O, hemel!” lachte Jet. „Bea krijgt een nieuwe bevlieging! dat hebben we lang niet gehad. Wanneer begin je met de harplessen?”

„Ik zei toch: als ik nog een vak moest kiezen! nu heb ik gekozen en ben een eerbare pension-juf.”

Vroeger zou mevrouw van Vliet ineengekrompen zijn, bij het idee, dat iemand Bea’s woorden zou kunnen horen, nu lachte ze smakelijk en zei, dat Bea dan maar een eerzaam pension-juffie moest blijven, tot ze dit verwisselde met die van getrouwd vrouwtje.

En vroeger zou Reindert hevig gebloosd hebben en geknipperd met z’n ogen, maar nu ging hij op z’n moeder’s woorden in en vond, dat de man, die Bea kreeg de bekende serie ruzies van de eerste huwelijkstijd' niet behoefde door te maken, want dat het pension-juffie getoond had te weten, hoe een huishouden bestuurd moest worden.

„Hè, Jet, hoor je het?” snoefde Bea. „Jij kunt het nog maar altijd niet geloven, dat de boel op rolletjes heeft gelopen. Nou, ja, die eenzame druif, die je onder het dressoir vond en die door mij niet opgelet was, dat kan in de beste huishoudens voor komen, niet waar, mevrouw?”

Mevrouw lachte maar en dacht, dat ze zich in jaren niet zo geamuseerd had als op deze avond. De beide meisjes