We slaan er ons door

194

voor de nacht nodig kon hebben, haar welterusten had gewenst, bleef mevrouw van Vliet wakker liggen en dacht er over na, wat het geweest had kunnen zijn, als ze een dochter had gehad.

„Aan een dochter heb je meestal meer gezelligheid, dan aan een zoon,” peinsde ze. „Er was een tijd, waarin ik het niet zo voelde geen dochter te hebben, maar nu Reindert zo vaak weg is en ik ’s avonds meestal alleen zit, voel ik het gemis toch wel heel sterk. Als ik beter ben, zal ik de beide meisjes om beurten vragen met me uit te gaan. Ik zal weer naar concerten en comedie’s gaan, zoals het was toen Frans zaliger nog leefde. Als ik beter word,” dacht ze weemoedig. „Ik heb sinds een paar dagen het gevoel, dat mijn tijd gekomen is. Ik zou toch nog zo graag wat blijven leven,” en mevrouw van Vliet betrapte zich op het verlangen naar een kleinkind, een kind van haar eigen jongen.

Toen Reindert binnen kwam en zich over haar heen boog, zag hij tranen op haar wangen.

„Wat is dat nou?” vroeg hij teder. „Tranen? wat scheelt er aan, moeder?”

„Ik voel me erg zenuwachtig, jongen,” zei ze zacht. „Ik heb het gevoel, dat ik het niet lang meer zal maken.”

„Och, kom,” lachte hij haar angst weg. „U het niet lang meer maken? dat is heus om te lachen, moeder! u is gewoon van ijzer en staal! dat lichte griepje komt u best te boven.”

„Voor griep hoeft men geen waterverband om.”

„Dat is tegen de pijn op de borst. En die is al wat minder, dat zult u toch moeten toegeven.”

„Ja, die is wat minder,” gaf mevrouw toe. „Maar ik voel me zo ziek, zo net of ik er niet boven op zal komen. En ik zou het toch zo graag willen beleven, Reindert, dat je trouwde, dat ik je bezorgd wist voor ik heen ga.”

„Nu wil ik er geen woord meer over horen,” deed hij boos, terwijl zijn hart een dartele sprong maakte bij het