We slaan er ons door

i9i

„En, Miss Hariot, hoe gaat het met uwes?” vroeg Bea, toen ze patiënt 4 bezocht.

„Ben je niet doodmoe?” vroeg een nog wat schorre stem.

„Dat is een vraag met een wedervraag beantwoorden,” lachte Bea.

„Ik voel me iets beter, niet meer zo’n hoofdpijn als de andere dagen.”

„Dan komt mijn ergste tijd aan,” stelde Bea vast.

„Waarom?” vroeg Jet verwonderd.

„Zodra jij je wat beter gaat voelen, krijg je natuurlijk reuze capsones, zoals Geert zegt en dan kan ik je niet meer onder het sim houden. Ik kan je nu al zeggen, dat je het niet mals met me zult hebben, als je er een minuut eerder uitkomt, dan dokter goed vindt.”

„Wind je niet op! ik ben warempel zo gedwee als een lam. Dat ik in de rats zit over jou en pieker hoe je dit allemaal alleen met Geert klaar: moet spelen, dat is geen wonder.”

„Och, waai op! het gaat gesmeerd en als er hier of daar eens een stofje blijft liggen, wat zou dat dan nog? als je weer helemaal beter bent, houden we een van die zalige schoonmaken waar iedere Hollandse huismoeke haar hart aan ophaalt.”

„Is mevrouw van Vliet tevreden over het eten?” informeerde voorzichtig Jet.

„Het goede mens eet als een bootwerker! je schijnt weinig vertrouwen in de kookkunst van Geert en mij te hebben.”

„O, jawel,” haastte Jet zich te zeggen. „Maar mevrouw van Vliet is niet gemakkelijk en jullie hebt zoveel te doen, dat het geen wonder zou zijn, als het eten niet de volle zorg van anders kreeg. Uche, uche, uche!”

„Zie je, dat heb je van je gezeur,” mopperde Bea. „Je hebt al die tijd niet gehoest en nu begin je weer. Of jok je me maar wat voor en lig je stiekum te hoesten als je alleen ligt. Ik ga weg, anders praat je maar te veel.”