We slaan er ons door

i8g

ger woonde, gewerkt heeft en die zal me misschien wel kunnen helpen of anders iemand voor me weten, die me uit de nood helpt. En lukt dit allemaal niet, dan 'bellen we de Arbeidsbeurs op en krijgen we er direct een. En u hebt met de moed om uw moeder te bewerken een verpleegster te nemen, want dan zult u me heus erg nijdig maken.”

„Ik zie het al, het schijnt mijn noodlot te zijn, altijd geregeerd te worden door een vrouw,” zei Reindert kwasi treurig.

„Men kan u niet alleen laten lopen,” plaagde Bea. „Dan sticht u allerlei onheilen. Daar zal de apotheker zijn!” viel ze zichzelf in de rede, toen er gebeld werd.

Reindert snelde naar de deur, kwam terug met al wat er besteld was. Bea nam het mee naar de slaapkamer, legde vlug en handig het waterverband.

„Wat doet u dat handig,” bewonderde mevrouw, toen ze weer in de kussens lag. „U zult me wel een erg egoïstische vrouw vinden, maar ik zag er zó tegen op een vreemde hier te hebben. Ik ben nog nooit ziek geweest en ben een beetje gegeneerd tegenover vreemden.”

„Het gaat best,” stelde Bea haar gerust, blij, dat mevrouw haar niet als een vreemde beschouwde. „Drinkt u nu uw warme melk met Emser even op, dan zal ik u verder met rust laten en ga ik mijn andere patiënten weer eens bezoeken.”

Mevrouw dronk gedwee haar melk op, gaf de groeten voor Jet mee en draaide zich om, teneinde een tukje te gaan doen.

„Zo,” zei Bea toen ze terug in de zitkamer kwam, „nu schrijf ik even een briefje aan de werkster en mag u het er heen brengen. U heeft avond-permissie, hoor!” lachte ze. „Ik ga toch niet vóór elf uur naar bed.”

„Dat gaat u wel,” commandeerde hij. „U moet het nu niet overdrijven. Morgen moet u er weer vroeg uit, dus u gaat er bijtijds in. Ik zal kijken of alle lichten uit zijn, of Ricnstra binnen is èn sluiten. Laat u nu ook eens iets door