We slaan er ons door

i88

„Het is de dokter!” riep ze hem toe. „Wilt u met hem mee gaan?”

„Ik zal het erg prettig vinden, als u ook even in de buurt blijft, misschien is er iets, dat hij u moet zeggen of wijzen.”

Bea bleef dus in de zitkamer en werd werkelijk na enige minuten door Reindert binnen geroepen.

„Mevrouw moet waterverbanden hebben,” annonceerde de dokter. „Ik hoor, dat u meer zieken in huis hebt en voor alles alleen staat en nu heb ik mevrouw voorgesteld een verpleegster te nemen, maar mevrouw wil hier niet van horen.”

Een triomfantelijk gevoel maakte zich van Bea meester en toen ze bovendien nog mevrouw’s smekend gezicht zag, zei ze gauw: „Ik zal proberen een werkster te krijgen, die me door het ergste werk heen helpt en dan zal ik de waterverbanden leggen, verder is er toch zeker niet veel te verplegen en behoeft er dus daarvoor geen verpleegster te komen.”

Mevrouw van Vliet stak haar hand uit om Bea’s hand dankbaar te drukken.

„Ik houd niet van vreemden in huis,” zei ze op schorre toon. Bea liet dokter uit, vroeg of er gevaar voor longontsteking was.

„Het is een zeer lichte longontsteking, maar mevrouw is een sterke vrouw en ik heb alle hoop, dat ze weer gauw beter is. Maar, oppassen blijft de boodschap.”

Bea telefoneerde naar de apotheek, om Billroth linnen, zocht een flinke flanellen lap, linnen voor het waterverband en veiligheidsspelden en toog hiermee naar beneden.

In de zitkamer liep Reindert nerveus heen en weer.

„Ik had het niet goed moeten vinden. Moeder is heus te veeleisend en heeft er geen idee van wat u allemaal te doen heeft. Ik wil nog van haar zien gedaan te krijgen, dat ze een verpleegster neemt.”

„Dat zult u niet doen,” beval Bea. „Ik zal een briefje schrijven naar de werkster, die in het pension waar ik vroe