We slaan er ons door

182

„Zo, meisje,” zei ze dan resoluut. „Nu is het mooi genoeg geweest, je gaat naar je bed en als straks de dokter naar juffrouw Jet komt kijken, stuur ik hem meteen bij jou. Opgemarcheerd, marsch!”

„Wat moet u nou beginnen?” huilde Geert, die helemaal overstuur was. „Ik kan u toch niet voor alles alleen laten staan."

„Komt allemaal best in orde,” verzekerde Bea en ze dacht, dat ze er nog lang niet zéker van was, dat alles wel in orde zou komen. „Maar ik heb geen keus, ik kan Geert toch waarachtig niet, zo ziek als ze is, nog langer uit bed houden.”

Dus toog Geert, gewapend met een sinaasappelkwast, naar boven.

„Laat ik nu mijn hersens bij elkaar houden,” sprak Bea zichzelf toe.

„Wat zou moeder in zo’n geval gedaan hebben? wacht eens even, we maken een pan bouillon voor de zieken en de gezonden moeten dan maar tevreden zijn met wat ze krijgen. Zou ik Toet telefoneren om me een beetje te komen helpen? neen, laat ik niet zo’n egoïste zijn! ik kan Toet, die druk bezig is haar huis in orde te maken, nu niet de kans laten lopen door die ellendige griep aangetast te worden. Vooruit maar! eerst al de leveranciers opbellen en zeggen, dat ze allemaal op hetzelfde uur moeten komen, om extra trappen lopen te besparen als ik aan de slaapkamers bezig ben. En dan zullen we wel verder zien.”

Toen de beide heren aan de koffietafel kwamen, was alles keurig in orde en kon niemand merken, dat ook Geert op het appèl ontbrak. Maar Bea, in haar angst, dat er iets aan het middagmaal zou ontbreken, vertelde hun, dat ook Geert gesneuveld was.

„En nu staat u voor alles alleen?” zei verschrikt Reindert. „Dat gaat niet, dat mag eenvoudig niet. Laat ik een noodhulp voor u verzorgen.”