We slaan er ons door

i8o

Ze toog naar mevrouw van Vliet, zette de kwast bij haar neer.

„Mijn hoofd klopt zo vreselijk en mijn ogen doen zo zeer,” klaagde mevrouw.

„Zal ik een koud compres op uw hoofd doen?” bood Bea aan.

„Erg graag. Op de toilettafel staat een fles Eau de Cologne.”

„Stakkerd, wat gloeit haar hoofd,” dacht Bea, toen ze het koude compres op mevrouw’s hoofd lei. „En laat ik nu eens even uw kussens opbollen.”

„Dank u wel. Hè, dat doet goed.”

„Zo, nu ga ik naar mijn andere patiënten. Als u iets nodig heeft, belt u dan gerust, ik ben in een wip bij u.”

Toen ging ze met een kwast naar IRita Rienstra.

Het blonde hoofd van het jonge, knappe ding woelde heen en weer in de kussens.

„Ik voel me hoe langer hoe zieker,” klaagde ze. „En ik heb zo’n dorst.”

„Kijk es wat ik daar voor de kleine meid heb?”

„O, zalig!” ze slokte in één teug het glas leeg. „Komt u nog eens naar me kijken? Ik lig hier zo moederziel alleen en ik zie telkens zulke akelige, grote koppen op het behang.”

„Dan maar de ogen dicht doen. Het komt door de koorts, heeft niets te betekenen. Tot straks, blonde fee, ik moet nu naar patiënt no. 3.”

„Hoe is het met m’n Jetteke? vroeg Bea, toen ze bij Jet binnen kwam.

„Gaat wel,” piepte een schorre stem en twee flauwe ogen keken Bea aan.

„Medicijn, dame,” en Bea hield haar de kwast voor.

„Kom nu alsjeblieft niet telkens naar boven gesjouwd,” knorde Jet.