We slaan er ons door

178

der blijven en we zullen ze maar een beetje vertroetelen.” „Ik denk, dat ik toch maar een dokter laat komen, mijn nichtje ziet er zo ziek uit. Tenslotte draag ik de verantwoording voor haar.”

„Doet u dat,” ried (Bea. „Van het moment, dat u zich ongerust maakt, is het beter een dokter te laten komen.” „U zult het nu extra druk hebben,” veronderstelde hij. „Als ik u met iets kan helpen, heeft u het maar te zeggen.” „Kunt u me helpen met koken?” lachte Bea. „Daar zie ik het meest tegen op en ik roep bij voorbaat de clementie van alle gasten op.”

„Dat belooft wat!” plaagde hij. „Ik zeg u nu al, dat rauwe bonen goed zullen smaken, mits ze door u gekookt zijn.”

Bea en Geert deden die dag werkelijk hun uiterste best alles in de puntjes te verzorgen en er kwam zelfs van mevrouw van Vliet geen klacht binnen.

De twee patiënten hadden nergens trek in en toen de avond kwam, lagen ze allebei met kleuren als boeien in een stevige koorts, te ziek om iets te zeggen.

De dokter, die bij Rita Rienstra was geweest, had een flinke griep geconstateerd en gezegd, dat ze nu de kans liepen, dat het hele huis aangetast werd, want zo was het op het moment in vele gezinnen.

„Een erg hoopvol verschiet,” zei Bea tegen meneer Rienstra. „Ik hoop van harte, dat uw dokter te pessimistisch is geweest.”

Maar toen ze de volgende morgen bij de van Vliet’s het ontbijt bracht, vertelde Reindert, dat zijn moeder in bed bleef en erge hoofdpijn had.

„Misschien wilt u wel zo vriendelijk zijn, af en toe eens naar moeder te gaan zien,” vroeg hij. „Ik vind het erg jammer, dat u het nu net zo druk heeft met al die zieken en als ik u met het een of ander kan helpen heeft u het maar voor het zeggen.”