We slaan er ons door

177

„Juffrouw Rienstra niet goed en nu ik ook nog! dat geeft immers allemaal extra drukte! het kan niet, Bé. Op ziekte hebben we niet gerekend. Wie moet er voor het eten zorgen?”

„Dat doen Geert en ik samen,” zei Bea geruststellend. „We hebben heus genoeg van jouw kookkunst afgekeken, om niet een behoorlijk maal in mekaar te kunnen draaien. Wat jij, Geert?”

„O kaai,” zei Geert, die als ras-Jordaanse graag dingen zei, waarvan ze de betekenis niet wist.

„Je hoort het, dame,” lachte Bea. „En nu verder geen praatjes. Geert, maak jij onze slaapkamer even in orde, ik zorg wel voor de ontbijten. Jet, ga in een grote stoel liggen en bemoei je verder nergens mee.”

Jet keek met ogen, die hoe langer hoe kleiner werden naar Bea’s druk beweeg en dankte de hemel, dat ze lag.

Bea, die, als ze ergens voor stond, de boel haastig en vlug achter elkaar kon afdoen, was al gauw 'klaar met de ontbijten voor de gasten, ging naar beneden om bij de van Vliet’s te dekken.

„Zo, dat is klaar,” mompelde ze. „Nu nog meneer Rienstra verzorgen, want die moet om negen uur op repetitie zijn.”

Toen ze in de kamer kwam, vond ze meneer Rienstra al kant en klaar. „Ben ik te laat?” vroeg ze verschrikt.

„Helemaal niet,” stelde hij haar gerust. „Ik ben vroeger dan anders. Ik was even bij Rita, die me gisterenavond niets beviel, ze leek me zo koortsig. Ze heeft vanmorgen temperatuur opgenomen en die is nu al 38.9! dat lijkt me nogal hoog, vindt u niet?”

„Ik geloof, dat we het griep-spook in huis hebben,” zei Bea. „Ik heb juffrouw Molenaar ook net naar bed gestuurd, die heeft 38.7 en ze ziet er niets goed uit. Ik was straks even bij uw nichtje, die al net zo flauw uit haar ogen kijkt als de andere patiënte. Ze moeten er allebei maar goed on-

We slaan er ons door.