We slaan er ons door

i7i

„Ik inviteer mezelf op een etentje, dat geheel door Tom bereid is.”

„Wij hebben geen mensen nodig om gelukkig te zijn,” imiteerde Tom op dweepzieke toon Til. „De eerste tijd zullen we onzichtbaar zijn en pas na de eerste grote heibel mogen jullie ons komen opzoeken.”

„Jet, je bent een kraan,” zei Toet, die de begroting ingekeken had, die Jet gemaakt had. „Dat klopt gewoon als een bus. Kijk toch eens Tom, hoe dat in mekaar zit! Er is geen speld tussen te krijgen.”

„Geef eens hier?” Tom, met het waardige air van een huisvader controleerde de lijst. „Alle mensen!” kreet hij vol bewondering,” Zelfs aan dokter en apotheker heeft ze gedacht! de apotheker is gelukkig te ruim berekend, want op al die smurrie krijg ik een flinke reductie. Dat valt weer mee, daar kunnen we iets anders voor hebben.”

„Hoe ziet hij het zo gauw,” lachte Bea.

„De uitgaven voor visite is te ruim berekend,” vitte hij. „We rekenen er op, dat de visite hun eigen voer mee brengt. Maar overigens, niets dan hulde, Henriëtte! je heb het hem gelapt, hoor! ik kan die toekomstige man van jou benijden, je hebt een zeldzaam huishoudelijke aanleg en dat waardeer ik hogelijk in een vrouwmens.”

„En nu gaan we allemaal op zoek naar een gezellige flat,” zei Toet geanimeerd. „We blijven dicht in jullie buurt, dat hebben we al afgesproken, hè Tompie?”

„Zeker, dat is nog eens makkelijk als er iets te vragen valt, of te helpen. Vraag maar even aan de meisjes! zo echt gemakkelijk.”

„Draak! net of we het daarom doen,” sputterde Toet, die bang was, dat ze er iets van zouden geloven.

„Welke mannenstap klinkt daar opeens zo hol door de hall?” verwonderde Tom zich toen hij een sleutel in het slot had horen steken.

„Stil! Reindert is thuis gekomen!” verheugde Bea zich.