We slaan er ons door

170

uitzag als een tevreden pacha. „Met één ding moet je rekening houden als je de begroting maakt en wel: met mijn gezegende eetlust. Ik wens niet te vermageren.”

„Hemeltjelief!” plaagde Bea, „Hij is nu al bang, dat hij een hap minder zal krijgen! Toet, pas toch op, als hij veertig is, loopt hij op zijn buik!” Jet, practisch als altijd, had zitten rekenen en toen T & T haar zeiden van hoeveel per maand ze rond moesten komen, was ze al gauw met haar begroting klaar.

„Je kunt er geen volle meid van nemen,” waarschuwde ze. „Daar denk ik ook niet aan,” zei Toet. „Een meisje voor halve dagen is meer dan genoeg.”

„Ben je van plan de lessen die je hebt er aan te geven?” vroeg Bea.

„Warempel niet. Ik zet ze alleen op uren, waarvan ik zeker weet niets anders te moeten doen. Het zijn er immers maar een paar en meer zal ik er waarschijnlijk niet bij krijgen. In dat geval zou ik een hulp voor hele dagen nemen, maar daar reken ik niet op, want de lessen liggen niet opgeschept.” „Wat doe je met koken?” informeerde Bea.

„Voor mekaar,” handwuifde Tom aanminnig. „We hebben een reuze kookboek en zullen dat samen wel klaar spelen. Als Toet geen tijd heeft kook ik. Wil je geloven, dat ik het halve kookboek al uit m’n hoofd ken? Weet jij, hoe kievietseieren gekookt worden? neen, wed ik! jij zet ze met warm water op, daar ben ik zeker van. Fout! helemaal fout! kievietseieren horen opgezet met koud water. En weet jij, dat aardappel koken een kunst op zichzelf is? Een blom-mige patat, een waarvan Pallieter zei, dat ’m een smoak en een weersmoak had, zie je, dat is niet ieder gegeven om te kunnen koken, maar ik lap ’t hem. Met het kookboek in de hand, kook ik juist naar onze stand!”

„Die heeft gewoon de kolder in z’n bol nu hij gaat trouwen,” lachte Jet.