We slaan er ons door

167

wat gezelligheid aan mij, als je man met de onstuimige baren worstelt. Een reuze idee, vin jullie niet?”

Til, die teveel in haar jong geluk verdiept was, om op te letten hoe Tom haar in de maling nam, zei dromerig:

„Vin je wel leuk, zo met z’n vieren, er gaat zoveel weg van de intimiteit.”

„Och, moet je niet zeggen,” vond Tom. „Het kan heel cosy worden. Als Henk thuis is, gaan hij en ik samen vissen, of we spelen een partij biljart. Neen, dat kan allemachtig gezellig worden.”

Til’s gezicht was vermakelijk om te zien. Ze nam het absoluut als ernst op, wat Tom zei.

„Stel jij het je zo voor?” vroeg ze ontdaan. „En jij, Toet, zal jij het prettig vinden, als Tom met Henk uitgaat en wij maar thuis blijven zitten?”

„Zijn er dan geen sokken te stoppen?” vroeg Tom. „Jullie hoeft toch niet eeuwig samen te zijn met ons! dat zou gauw gaan vervelen. Neen, Til, met die dingen moet je voorzichtig zijn. Het huwelijk is als een broze vaas.”

„Ik weet het,” zei Til zacht, want de „broze vaas” was taal naar haar hart. „Maar ik weet ook, dat Henk er heel anders over deiikt, dan jij. Hij zal het heerlijk vinden knusjes samen thuis te zijn en wij zullen heus geen andere mensen nodig hebben om gelukkig te zijn.”

„Voel je ’m?” deed Tom nijdig. „Ze zegt ons nu al op een manier, die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat, dat we weg kunnen blijven opdat niets de ongerepte schoonheid en teerheid van hun echt in gevaar kan brengen. Til, Til, je speelt met vuur, meisje, ik heb meer huwelijken op die manier zien stranden. Nou, enfin, als je me nodig mocht hebben, ben ik te allen tijde bereid om te komen. Vlugzout en Hofmann druppels lever ik er gratis bij, omdat we al zo lang goeie vrienden zijn.”

„Idioot!” zei Til, tot wie het eindelijk begon door te dringen, dat Tom haar voor de mal hield. „Ik heb jouw raad