We slaan er ons door

164

heel anders in, maar we blijven daar wonen. Moeder bood het zelf aan.”

„Ja,” plaagde Jet. „Als Henk het zo’n dol gezellig huis vindt! Er der herrlichste von Allen! dan kan je moeder beter wat anders zoeken! ”

„Hè, flauw,” zei Til. „Je doet net of wij moeder er uit zetten. Maar hoe zit het? hebben jullie kamers voor moeder?”

„Je komt net te laat!” Bea had een klein binnenpretje, dat ze dit kon zeggen. „Had je ons maar eerder deelgenoot moeten maken van je zoet geheim!”

„Hebben jullie alles verhuurd?” vroeg Til een beetje ongelovig.

„We hebben alleen nog maar dit kleine kamertje, dat we van plan waren met de grote kamer te verhuren, maar juist vandaag hebben we die verhuurd aan het nichtje van meneer Rienstra en zullen we, denk ik, met dit kleine kamertje wel blijven bakken,” vertelde Jet.

„Jammer voor moeder,” zuchtte Til.

„Het was toch ook wel wat lastig geweest met de lessen van je moeder en het studeren,” vond Bea.

„En meneer Rienstra dan?” vroeg Til een beetje scherp. „Die studeert toch zeker ook! misschien hebben jullie liever heren in huis.”

„’t Zou geen wonder zijn,” spotte Bea. „Mannen zijn over het algemeen lang niet zo lastig als vrouwen. Maar overigens hebben we twee vrouwelijke en twee mannelijke pensiongasten, er is dus geen kwestie van voorkeur.”

„Wat is er opeens een heel andere toon tussen Bé en Til gekomen,” peinsde Jet. „Het moet Bea toch geen cent kunnen schelen wie Henk’s hart gewonnen heeft. En waarom kijkt Til zo hatelijk naar Bé? ik begrijp dat allemaal niet.” „Nou, dan moet ik het maar op een andere have proberen?” zei Til lusteloos. „Weten jullie misschien een goed pension?”