We slaan er ons door

152

„Zeg, waarom antwoord je me niet? ik vroeg je straks iets, waar ik ook geen antwoord op kreeg.”

„U vraagt ook zoveel,” zei hij wrevelig. „Hoe laat ik thuis was! stel u voor! alsof ik direct toen ik thuis kwam gekeken heb hoe laat het was! tenslotte ben ik geen joggie van tien meer, moeder. U moet eens begrijpen, dat een man van vijf en twintig jaar het niet zo héél prettig vindt om van elke stap, die hij doet, rekening en verantwoording te moeten geven.”

De uitwerking van dit — volgens mevrouw van Vliet — bruut optreden, was onbeschrijfelijk. Het was, of ze het niet verwerken kon. Ze liet zich neervallen in de stoel met de hoge rechte rug, keek met verglaasde blikken naar haar op-Btandigen zoon.

„Wat had de jongen,” dacht ze, want het was haar nog niet mogelijk te spreken.

„Hoe kwam hij zo bruut, zo onbeschoft, zó als ze hem nog nooit gezien of gehoord had. Was hij ziek? overspannen? er waren gevallen van zenuwziekte aan haar man’s kant. Wat hing haar boven het hoofd? ze had het direct gezien toen ze thuis kwam: daar was iets in die ogen, dat haar niet beviel.” Met bevende handen van opwinding nam ze haar zakdoek uit haar tas, streek ze zich over het klamme voorhoofd.

Reindert, nerveus door de kamer ijsberend, keek tersluiks naar zijn moeder. Wat zag ze bleek! trok ze het zich zo aan, dat hij voor één keer zich eens had laten gaan?

„Nu geen zoete broodjes bakken,” raadde een ondeugend, spottend gezicht. Ze gluurden naar elkaar, moeder en zoon en in beider blik was onrust. Toen klopte Geert, om te vragen of ze „op kon doen.” Even gingen haar blikken in verbazing naar het tweetal. „Wat hadden die twee? vast heibel, ze keken zo vals!”

„Neem die bloemen van tafel!” beval mevrouw. „Wie zet er nu zulke sterk ruikende bloemen op tafel?”

„Juffrouw Bea heb zeker gedacht, dat u het aardig zou