We slaan er ons door

i5i

Gelijk met deze gedachte verscheen voor zijn geestesoog Bea’s donkere kopje en om haar mond lag de spot-trek, die hij zo vaak waarnam, als zij in de kamer was en zijn moeder iets tegen hem zei, dat haar spotlust opwekte. O, hij wist precies, dat die juffrouw van Heusden hem een slappeling vond, een moederszoontje, dat helemaal aan de leiband liep. En het ergste is, dat ze gelijk heeft, zuchtte hij en hij betrapte er zichzelf op, dat hij de laatste tijd meer over dit feit nadacht, dan hij ooit gedaan had. — Vroeger liet het me koud — dacht hij — als moeder maar tevreden was. Wat deerde het mij dan, of ik een beetje onder de plak zat! Een beetje? — vroeg de Bea, die telkens weer in gedachte voor hem stond. — Tenslotte heeft vader er ook altijd onder gezeten en heb ik de zaak op dezelfde voet voortgezet. Hoe lang moet dit nog zo voortgaan? hoe lang zal het nog duren, eer ik er een eigen mening op na mag houden? eer ik mijn eigen dassen zal kunnen uitkiezen, naar de concerten kan gaan, die ik mooi vind, met het meisje zal kunnen praten wanneer en zo lang ik dat wil! — Je kunt het allemaal zo hebben als je het zelf wilt — knikte de Bea. — Als je maar durft, als je het maar doorzet! Pak je aan, slappeling! wees een man! —

„Zo, jongen,” stoorde mevrouw van Vliet hem in zijn overpeinzingen.

„Ben je al lang thuis? was je niet naar de kleermaker? wat zat je zo te peinzen?”

„Zal ik uw goed even weg brengen?” vroeg hij en hij snelde toe om haar te ontdoen van haar mantel, zoals hij dat gewend was.

Mevrouw inspecteerde met veldheersblik de tafel, ontdekte opeens het vaasje met bloemen.

„Wie heeft er gedekt?” vroeg ze streng.

Het irriteerde haar zoon en het was of hij nu pas het commando hoorde, dat uit die stem sprak.