We slaan er ons door

147

„Malle meid, dat kan hem hier ook gebeuren. Of je houdt van elkaar en dan vertrouw je mekaar, of niet, er is geen tussenweg.”

„Ik zou zo dolgraag ook naar Londen gaan. Dat had ik toch al gewild, voor mijn werk, zie je.”

„O, juist,” plagend zei Bea het en ze keek Els schelms aan. „Ik heb een nichtje in Londen wonen, daar zou ik best bij kunnen wonen en dan zou het niet zoveel hoeven te kosten. Die teken-cursussen zijn daar zo duur niet en zeg, wat een reclame voor hier, als ik een jaar in Engeland heb gewerkt. Toe, Béetje, wees eens lief en probeer? jij mijn moeder te bewerken. Je bent de laatste tijd zó in de gratie, doe je best voor je ongelukkige Elsevier.”

„O, o, wat is het erg met je!” schaterde Bea. „Moet je zo’n Neerland’s welvaren-gezicht zien en dan het dramatische „je ongelukkige Elsevier” ik moest je eigenlijk laten bakken met al je perikelen. Je hebt ’t je weer zelf op de hals gehaald. Eén ding is me niet duidelijk, waarom neemt die vader je tekeningen niet, als ze toch goed zijn?”

„Och, kind, begrijp je dat nou niet? Ed durft ze hem nu niet te laten zien, nu hij door een kennis weet, dat zijn zoon de helft van de tijd bij, of liever gezegd, met mij door brengt.”

„Ah! daar zit ’m de kneep! net wat ik je al zei: je eigen schuld. Tenslotte hield je Bob vroeger ook van zijn werk en is hij nu veel zit-vaster dan vroeger.”

„Wel, goeie hemel!” stoof Els op. „Tussen Bob en mij was er niks! ik vond hem een niksnut! een verwend jog!”

„Des te erger, dat je hem dan nog er toe aanzette om maar te luibakken. Jij moet altijd iemand hebben in je vacantie om mee te varen of te rijden 'en je hebt het zaakje er geheel mee bedorven, dat is mijn opvatting. En laat je Edje nu maar rustig naar Londen trekken, want als jij daar ook heen gaat begint het spelletje weer opnieuw en sol je hem overal mee naar toe.”