We slaan er ons door

143

toen hij weg was. „Ik hoop maar, dat zijn nicht van hetzelfde soort is.”

„We hebben het reuze getroffen met onze inwoners,” vond Jet dankbaar, maar Bea kon haar wrok tegenover de conservatieve mevrouw van Vliet niet vergeten en zei, dat ze het niet eens was met Jet.

„Je had eens moeten horen, hoe belangstellend ze altijd informeerde naar Peter,” verdedigde Jet de oude dame.

„Hoe wist ze het dan? ik geloof, dat jij alles met haar uitpraat, Jetje! Het is natuurlijk een nieuwsgierig wezen, dat het naadje van de kous wil weten.”

„Ik zal geen moeite doen je gunstiger voor haar te stemmen, je zult haar nog wel eens beter leren kennen.”

„Als jouw schoonmoeder misschien! nu, als ze lief voor jou is, zal ik haar aanbidden!”

„Mallootje,” lachte Jet en ze toog naar de keuken om naar een schoteltje te gaan kijken, dat in de oven stond.

Bea ging door met kousen stoppen, probeerde de stopjes net zo netjes te leggen, als Jet het haar geleerd had.

„Wie me voor een jaar gezegd zou hebben, dat ik m’n eigen kousen zou stoppen en de Co. van een pensionhoudster zou zijn, die had ik toch heus voor gek verklaard,” dacht ze vermaakt. „En dan nog jezelf te moeten toegeven, dat je er je veel rustiger en tevredener bij voelt, dan met al het toneel-gedoe! huishoudelijke arbeid is waarachtig zo ongezond niet. Vroeger had ik eeuwig hoofdpijn en was altijd moe en nu voel ik niets van al dat gezeur, terwijl Jet het me toch heus niet zo gemakkelijk maakt, met d’r precieserigheid van bedden opmaken volgens model en kamers helpen schoonmaken a la huishoudschool ! ’t Is toch een duvel, die Jet, hoe ze de wind er onder heeft bij Geert en mij!”

De telefoon rinkelde en Bea liet haar kousen in de mand terug vallen, begaf zich naar de telefoon.

„Zo, lastpost, wat wil je van twee zwaar werkende vrouwen? Nou, als je direct kunt verschijnen, kunnen we je wel