We slaan er ons door

139

En Jet las stil voor zich heen:

„Ik heb niet gegriend, Bé, omdat ik voel, dat het afgelopen is met me. De dood heeft voor mij geen verschrikking. Maar ik griende, omdat mijn leven zo anders had kunnen zijn en ik dat pas gevoeld heb, toen ik jou leerde kennen. Toen was het veel te laat om er nog iets van terecht te brengen en ik ben dankbaar, dat de oplossing op tijd komt. Béetje, ik dank je voor wat je die laatste weken voor me geweest bent, het is meer, dan je kunt beseffen en het maakt, dat ik rustiger sterf, dan ik anders gedaan zou hebben. — Wil je proberen van je eigen leven iets goeds te maken? Zoals ik je heb leren kennen, laat je je gauw beïnvloeden en is je medelijden direct opgewekt. Dat geeft me angst voor jou. Er kan een schurk in je leven komen die er misbruik van zou kunnen maken en dan zou jij, gedreven door je medelijden, je aan iemand kunnen binden, die je onwaardig is. Ik gun je zo van harte veel geluk in je leven, en ik dank je voor wat je voor me deed. — Wil je mijn boekenkast, m’n foto-toestel en vulpen aannemen als herinnering aan iemand, die kort, maar heel veel van je gehouden heeft? Leef wel, Bé.”

Peter.

Jet pinkte een traan weg, vouwde de brief behoedzaam dicht en gaf die dan aan Bea terug.

„Het is fijn, zo aan hem te kunnen denken, het vaagt al het vroegere weg,” zei ze zacht.

„Dat zei Maatje zo juist en het verwonderde me van haar, dat ze het zo zuiver aanvoelde. Ze zei: „Hij is weer het hele kleine jongetje, dat op de onderneming rondliep en lachte tegen iedereen. Hij was toen zo heel onschuldig en zacht.”

„En zo was het ook. Als je hem gezien had, Jet, op z’n doodsbed, ’t was precies een klein, onschuldig jongetje. Zo