We slaan er ons door

138

„Ik heb altijd nog gedacht, dat het toch nog wel wat met jou en Henk zou worden, hij was toch zo dol op je! nu nog kon ik merken, dat hij het land had, dat je bij Peter was.” „Hè, ja,” zei Bea een beetje bitter. „Wel iemand om jaloers op te zijn, arme ziel.”

„Ik ben maar zo bang, dat hij Til uit dépit neemt.”

„Dat moet ie dan maar zelf weten. Het zou grof tegenover Til zijn en ik kan me zoiets van Henk niet voorstellen. Ik geloof eerder, dat hij het beu is ongetrouwd door het leven te gaan en Til is altijd een echt vriendinnetje van hem geweest, misschien is die vriendschap in liefde overgegaan. Wie zal het zeggen? Ook zij hebben mijn zegen.”

„Je bent nogal royaal met je zegen,” lachte Jet.

„Toet en Tom beginnen nu ook haast achter hun huwelijk te zetten. En Maatje gaat bij tante Leentje inwonen. Het bridge-spel heeft deze twee zielen aaneengesmeed,” vertelde Bea.

„Is ze eigenlijk onder de indruk van Peter’s dood?” „Voor haar bescheiden doen heel erg en veel meer, dan van de dood van haar man. Jet, we moesten er eigenlijk niet over praten, als ik er weer over begin, speelt zich alles weer voor me af en zo kom ik er niet uit los. Gek, dat die twee naar Holland moesten komen om er de dood te vinden,” mijmerde ,Bea en ze tuurde naar buiten. „Weet je, Jet, dat Peter vóór z’n sterven een brief schreef, die de zuster me moest geven, als hij dood was? hij heeft absoluut gevoeld, dat hij nog maar kort zou leven. Die brief heeft me heel erg aangegrepen.”

Jet vroeg niets, was alleen blij, dat Bea er weer over kon spreken, iets, wat ze de laatste dagen helemaal niet had gedaan.

Bea haalde uit haar tasje de brief, gaf die zwijgend aan Jet

„Lees hem maar gerust,” zei ze, toen Jet weifelde de brief uit het couvert te nemen. „Jij bent als een zuster van me.”