We slaan er ons door

137

goed, dat ik me er maar weer eens mee ga bemoeien, ze zou hier gewoon baas in huis worden.”

„Ze is heus de laatste tijd erg beminnelijk. Ze heeft me enige keren ’s avonds bij zich gevraagd, toen jij weg was.” „En was zeunlief toen thuis?”

„Ja, en ik moet zeggen, dat hij erg mee valt. Hij kan reuze onderhoudend praten.”

„Pch! pch! pch!” deed Bea plagend.

„Malle!” lachte Jet, blij, dat Bea weer opgewekter leek. „Ik zie jou nog schuiven met chocolade Rein! mijn zegen heb je, ik zal dan het pesjon wel alleen drijven.”

„Doe niet zo idioot! zeg, Bé, heb ik je nog gezegd, dat Henk opgebeld heeft om afscheid te nemen? Hij liet je hartelijk groeten.”

„Zo, is ie weer weg?”

„Weet je, dat zich tussen Til en hem een aardig romannetje aan het afspelen is?”

„Is ’t waarachtig?” vroeg Bea geïnteresseerd. „Hoe weet je dat, sprak hij er met je over?”

„Welneen, de speurneus Els schijnt er achter te zijn gekomen.”

„Doen ze er dan zo geheimzinnig mee?”

„Zeker wel. Maar Els kwam op een dag onverwacht bij Til en toen vond ze er Henk, die erg teder deed en Til, die nogal verlegen met het geval was.”

„O, wat zal die speurhond een pret hebben gehad!”

„En Til heeft hem naar de boot gebracht. Dit hoorde Els van Til’s moeder, die nogal verrukt over alles scheen.”

„Gek, dat ze er zo geheimzinnig mee doen,” vond Bea. „Ik heb zo’n idee, dat hij het jou had willen vertellen, toen hij opbelde. Hij was tenminste erg teleurgesteld, dat je er niet was. Je zult zeggen, dat was hij wel eens meer, als hij je niet trof.”

„Hij had het jou toch net zo goed kunnen vertellen. In ieder geval vind ik het wel een geslaagd stel.”