We slaan er ons door

Bea bleef een hele tijd down en gedrukt. Het had haar machtig aangegrepen, het meemaken van de twee sterfgevallen, zo snel na elkaar.

De eerste weken had ze zich nog zoveel mogelijk aan Maatje en Toet gewijd, maar eindelijk had ze toch ingezien, dat ze niet nog langer Jet voor alles kon laten zitten.

Jet, die goed zag, hoe dit alles Bea aangegrepen had, deed alle moeite haar los te krijgen uit haar downheid.

„Ga eens een week-end naar zee,” stelde ze voor. „Je zult eens zien, hoe je er van opknapt.”

„Heb je centjes bij me gezien?” spotte Bea. „Wat doe je ineens riche! We mogen vanavond wel eens kas opmaken, dat is er de laatste tijd ook lekker bij ingeschoten.”

„Ik wou, dat we maar iemand voor de kleine en de grote kamer kregen,” zuchtte Jet.

„Ah! zit je in de knel, nu ik van opmaken van de kas gewaag?”

„Helemaal niet, maar toch zal het nodig zijn, dat we er nog wat bij krijgen.”

„Wist de dierbare gleufhoed niet iets voor ons?”

„Ja, een meisjes-studentje, maar die kan niet veel betalen.”

„Beter iets, dan niets?”

„En, weet je, ik heb zo’n idee, dat het zijn verloofde is.” „Nou, wat zou dat?”

„Voor mevrouw van Vliet! die zal het vast niet passend vinden.”

„Och, waai op! wat een antieke ideeën houdt dat mens er toch op na en jij zit gewoon onder de plak bij haar. ’t Is