We slaan er ons door

133

zag, hoe het bericht haar aangegrepen had, drong er niet verder op aan.

„Het zou misschien het allerbeste voor hem zijn,” zei Jet zacht.

„Daar is niemand zo van overtuigd als hij zelf. Dat is juist zo in-treurig. O, Jet, ik hoop zó dat hij niet behoeft te lijden.”

Heel stil was het in het huis aan de Apollo-laan en het was, dacht Bea of de dood er al rondwaarde. Een huivering overviel haar toen ze de trap op liep. Hoe kort was het nog maar geleden, dat ze hetzelfde ijskoude gevoel langs haar schouders had voelen trekken. Had Peter het misschien gisteren ook gevoeld en had hij zich daarom niet weten te beheersen?

Op haar tenen liep ze de ziekenkamer in, de kamer, die haar in deze laatste weken zo vertrouwd was geworden.

Er was een gedempt licht en als schimmen zag ze Maatje en Toet, die bij het bed zaten.

De zuster stond op van de plaats naast het bed, wenkte Bea daar te gaan zitten.

Werktuigelijk liet Bea zich neer op de stoel waarop ze iedere dag gezeten had.

Peter lag met gesloten ogen. Zijn adem ging kort en stotend. Soms was het of hij helemaal niet meer ademde en dan keek Bea angstig naar de zuster, die zich dan zacht over hem heen boog, het hoofd schudde en weer ging zitten. Naast het bed stond een kom met stukjes ijs en watjes.

„Maak maar af en toe zijn lippen wat vochtig,” zei zacht de zuster en ze gaf Bea een watje.

Voorzichtig depte Bea de bloedloze lippen. Hij merkte er niets van, bleef onbewegelijk liggen.

De dokter kwam, nam even de pols in zijn handen, zei iets tegen de zuster, ging weer weg.

Zo gingen uren voorbij in de stille ziekenkamer, waar