We slaan er ons door

134

niets anders hoorbaar was, dan het zachte reutelen van Peter’s ademhaling.

Als onbewegelijke beelden zaten de vier vrouwen, ieder verdiept in eigen gedachten.

Tom kwam binnen, keek ontroerd naar het wasbleke gezicht in de kussens, ging dan zitten naast Toet, sloeg zacht de arm om haar schouder.

Instinctief sloot Bea de magere al koude hand in de hare.

Het was klokslag vier uur in de middag — hetzelfde uur waarop zijn vader gestorven was — toen Peter plotseling de ogen opende en zijn hand langs het dek tastte, als zocht hij iets.

Instinctief sloot Bea de magere al koude hand in de hare.

Een zachte glimlach vloog over zijn gelaat, gaf het een tedere uitdrukking. De zuster, met een snel opkijken wees