We slaan er ons door

127

komen, hij mag geen minuut langer dan nodig is in onrust zijn.”

En Toet zocht het telefoonnummer van de notaris op.

„Kun je er meteen heen gaan, (Bé?” vroeg ze gejaagd. „Ik zal Jet even opbellen en haar vragen of ik jou werk kan doen. Béetje, er is zo’n angst in me, dat het wel eens te laat zou kunnen zijn. Je hebt bij vader gezien, hoe gauw het kan gaan en Peter drong er toch op aan, dat je het vlug zou doen.”

Bea, die zag, hoe gejaagd Toet was, vond goed, direct naar de notaris te gaan.

Toen de avond aanbrak, lag Peter met tevreden uitdrukking op zijn bleek gelaat in de kussens. De notaris had alles volgens zijn wens geregeld en Peter voelde zich of hij bevrijd was van iets, dat hem al die tijd gedrukt had.

„Heb ik het niet gedacht?” de zuster, die zich over hem heen boog, zag de kalme uitdrukking op zijn gelaat. „Die heeft ergens over liggen tobben! nou heb je nog kans, dat hij opknapt ook. Ik ken dat!”

Toet, die boven kwam om hem goedennacht te wensen, vond ook, dat hij er beter uitzag, dan tevoren.

Met een tedere uitdrukking op haar gezicht keek ze hem aan. Wat zag ze haar broer nu met andere ogen, dan vroeger. Hoe graag had ze hem even over de bleke wangen gestreken, maar ze durfde niet, was bang, dat hij direct zou begrijpen waar die plotselinge tederheid vandaan kwam. Maatje had even terloops gevraagd, wat het te betekenen had, dat de notaris bij Peter kwam, maar Toet zei, dat het Peter’s zaken waren en ze er niet over dacht hem er naar te vragen.

Maatje was veel te veel vervuld van de kleine flat, die ze op aanraden van haar schoonzuster dacht te huren, inplaats van het veel te grote en te dure huis, dat ze nu bewoonden, om veel na te denken over het notarisbezoek. Ze zag absoluut niet de ernst van Peter’s toestand in en vergenoegde zich met