We slaan er ons door

126

Maatje was niet aanwezig en Bea was er dankbaar voor. De zuster, die had zitten lezen, stond, na een snelle blik op Bea te hebben geworpen, haastig op en begaf zich naar boven.

Toet, die aan haar vader’s bureau zat te werken, keek op toen Bea binnen kwam en ze zag direct de ontroering op Bea’s gezicht.

„Ga nog even zitten,” zei ze zacht en ze sloeg haar arm om Bea heen. Toen werd het Bea te machtig en haar hoofd tegen Toet’s schouder, liet ze even de opgekropte tranen de vrije loop.

Toet vroeg niets, liet haar rustig uithuilen. Het was zo’n vreemd gezicht, sterke Bea te zien huilen.

„Ik voel me toch verplicht, vóór ik Peter’s wens ten uitvoer breng, er jou van op de hoogte te stellen,” zei ze dan en ze droogde voor de tweede maal haar tranen.

„Als Peter misschien liever niet heeft, dat je het zegt, praat er dan niet over.”

„De verantwoording is te groot om die alleen te dragen,” vond Bea. „En hij heeft me niet gevraagd er over te zwijgen. Bovendien zou ik het aanvoelen als iets achterbaks tegenover jou. Maar ik heb wel graag, dat het tussen ons blijft.”

En toen vertelde Bea kort en zonder enige opsmuk, wat Peter haar verzocht had.

Toet was, evenals zij, fel bewogen.

„Arme, arme ziel,” snikte ze zacht. „Wat hebben we hem slecht aangevoeld en alleen maar al zijn nare hoedanigheden gezien.”

„Hij heeft zich ook zó verstopt,” troostte Bea haar. „En dit zachte, tere, is toch pas de laatste tijd in hem gekomen. Maak je geen verwijten, Toet, daar help je hem niet veel mee. We moeten zien hem zo goed en zo gauw mogelijk te helpen.”

„O, maak er direct werk van Bé,” drong Toet aan. „Ga naar onze notaris en laat hij zo vlug als het kan bij hem