We slaan er ons door

124

maar ook over Maatje, die ik in Indië zo heel anders zag dan hier. Tom heb ik gehaat, omdat hij een echte moeder heeft en daarbij nog een meisje als Toet. Wat is mijn moeder voor me geweest? ze heeft me als kind gebruikt, om met me te geuren en ze heeft me schandelijk verwend. Misschien had ik niet zo’n misselijke egoïst geworden, als ik een verstandige moeder had gehad. Wie zal het allemaal zeggen?” Ver weg staarden Peter’s ogen, alsof hij iets zag, waarvan hij niet los kon komen.

„Wat me in die weken niet allemaal door het hoofd is gegaan! denk niet, Bea, dat ik nu een berouwvolle zondaar ben, die, nu hij z’n einde voelt naderen, braaf gaat worden.” „Arme drommel,” dacht Bea geroerd. „Nóg wil hij snoeven, er mag vooral niet van hem gedacht worden, dat hij zachte gevoelens heeft.”

„Jij bent een van die zeldzame vrouwen, die luisteren kunnen,” zei hij zacht en zijn mooie, donkergrijze ogen keken haar bewonderend aan. „Wat is dat toch in jou, dat zelfs een sujet als ik, zich geroepen voelt z’n hart bij je uit te storten? Bea, wil je me met iets helpen?”

„Als ik het kan, dolgraag.”

„Moet je eens horen: ik heb het zekere gevoel, dat ik het hoekje om ga en nu heb ik er over liggen piekeren, wat er moet gebeuren, met die rente van het geld, dat ik van vader geërfd heb. Ik wil er iets goeds mee doen. Al het geld, dat ik van hem kreeg, toen hij nog leefde, is opgegaan aan absoluut onnutte dingen en nu ik in zo’n weke stemming ben, heb ik gedacht, dat die ouwe baas niet zo hard heeft gewerkt, om al z’n gespaarde duiten in rook te laten opgaan. Edelmoedig van me, hè, nadat er haast niets meer van over is!” Een schorre lach, die eindigde in een felle hoestbui. Bea zag hem snel de zakdoek naar zijn mond brengen.

„Ga even rustig liggen,” smeekte ze, maar hij schudde ongeduldig het hoofd.

„Ik heb de centen eerst willen nalaten, aan de eerste de