We slaan er ons door

ii4

hij ... en Toet’s hand in de zijne nemend, zei hij zacht: „Uw vader heeft gelukkig helemaal niet geleden.”

„Dokter!” gilde Toet. „Is vader..

Zacht knikte de dokter en Bea ving net bijtijds Toet op, die op het punt stond flauw te vallen. Ze brachten haar naar de kamer van Peter, legden haar op bed.

„Blijft u bij haar, ik zal naar beneden gaan om mevrouw voor te bereiden. Noodlottige samenloop van omstandigheden, dat nu net de zoon weg is.”

„O, Bé, Bé,” snikte Toet. „Arme, arme vader!”

„Hij heeft niets geleden, Toet, wees daar dankbaar voor.” Zacht omstrengelden Bea’s armen het snikkende meisje.

„Blijf je bij me? ik zie er zo vreselijk tegen op alleen met moeder te zijn.”

„Ik blijf bij je tot Tom komt,” beloofde Bea. „Wil je hem niet even telefoneren?”

„Ik kan niet, Bé, doe jij het maar.”

„Pak je meteen aan, lieverd,” zei Bea flink. „Je vader heeft er zeker op vertrouwd, dat jij nu dubbel flink zult zijn. En jij hebt Tom. Je moeder zal het nu zwaar krijgen, want je vader heeft haar toch altijd de hand boven het hoofd gehouden en wie weet, wat ze nog met Peter uit te staan krijgt. Probeer maar direct het heft in handen te nemen, het zal nodig zijn.”

Bea ging met haar mee naar beneden, wachtte tot Toet getelefoneerd had.

„Tom komt zo gauw mogelijk, hij schrok zo vreselijk, schoon hij het ieder ogenblik verwacht had. Hij vond vader gisteren al zo slecht. En dan te denken, dat wij het niet eens zo erg inzagen. Wie weet, hoeveel pijn hij al had, hij klaagde zo weinig.”

„Moet je nu niet naar je moeder?” drong Bea aan.

„Laat me niet alleen gaan,” smeekte Toet en Bea ging met haar mee naar de huiskamer, waar Maatje, half onmachtig, in een fauteuil lag.