We slaan er ons door

105

tact te komen, dat, mevrouw van Vliet, ben ik zo vrij ten stelligste tegen te spreken.”

„Dat is er uit!” dacht Jet en ze voelde zich honderd pond lichter. „Nu zal ze wel zeggen, dat ze hem de volgende maand met d’r lieve zoontje piept, maar dat kan me geen cent meer schelen, zó laat ik Bea niet beledigen.” Maar mevrouw van Vliet dacht er geen seconde over om het pension, waar ze zich werkelijk thuis begon te voelen, en het met zorg toebereide eten haar zo best smaakte, op te zeggen. Ze had alleen eens gepeild, hoe ver ze gaan kon, om te proberen dat juffie, dat haar onsympathiek was geweest, van het eerste ogenblik, waarop ze haar gezien had, het huis uit te krijgen. Ze had zich immers groen geërgerd, toen een van haar nichtjes, een jong ding, in het bijzijn van Reindert gezegd had: „Zeg, jullie wonen bij die enige Bea van Heusden! ik ken haar van de tennisclub. Ze was op de toneelschool, hè? Jammer, dat ze het opgegeven heeft Reuze knap is ze, vin-je niet, Reindert?”

Waarop Reindert — zijn moeder had het direct gezien — erg verrukt keek en tot over z’n oren bloosde.

Toen had het plan zich bij zijn moeder vastgezet, dat het schepsel van Heusden er maar uit moest.

Mevrouw van Vliet was een door en door verwende vrouw, die door man en zoon naar de ogen gezien werd en door beiden slaafs gehoorzaamd werd. Na de dood van haar man, had ze volkomen beslag op Reindert gelegd en, gewend als hij was, haar in alles te gehoorzamen, was het geen seconde bij hem opgekomen, zich er tegen te verzetten. Zijn vacanties bracht hij tezamen met haar door en zijn avonden waren eveneens voor haar. Hij zou er niet over gedroomd hebben ergens heen te gaan waarbij zij hem niet zou vergezellen.

En zijn moeder nam dit alles aan, of het vanzelf sprak, vond het niets vreemd, dat hij geen vrienden had. Hij had Mar immers! Aan de mogelijkheid, dat hij eens trouwen