We slaan er ons door

104

goeder trouw ... ik geloof ook niet, dat uw ex-patroon, die een man van zeer strenge principes lijkt, geweten heeft, dat die juffrouw — eh — hoe heet ze ook weer... ?”

Jet, die het hart hoog in de keel voelde kloppen, liet haar zoeken naar Bea’s naam. Wat wilde ze van Bea? als ze dacht, dat ze iets op Bé liet zeggen, had ze ’t mis.

„Die juffrouw van Heusden,” ging mevrouw voort, die zich eindelijk Bea’s naam wist te herinneren. „Ik wist niet, dat ze aan het toneel was! Wel dacht ik direct toen ik haar zag: wat een opzichtig, excentriek schepsel is dat! Zegt u nu eens eerlijk, juffrouw Molenaar, is die juffrouw nu een type om met u aan het hoofd te staan van een eerste klas pension? En buitendien, het is me onaangenaam te weten, dat mijn zoon, die opgevoed is volgens een zeer streng regime, in contact zou kunnen komen met een dergelijk juffie.”

Het „juffie” deed de deur dicht en Jet voelde woede-gol-ven naar boven komen. Ze klemde haar handen ineen, om zó kracht op te doen teneinde niet uit te barsten en mevrouw van Vliet dingen te zeggen, die ze een vrouw van haar leeftijd toch liever niet zei

Eindelijk hervond ze haar kalmte en was ze meester over haar stem.

„Het spijt me zeer, mevrouw van Vliet, dat u een indruk van juffrouw van Heusden heeft gekregen, die werkelijk onjuist is. Ik hoop, dat u me mijn vrijpostigheid vergeeft, u dit te zeggen. Het is een feit, dat Bea van Heusden op de toneelschool was en ze is er af gegaan, omdat het toneel en al wat er aan vast zit, haar tegen stond. Overigens, mevrouw van Vliet, tart ik iedereen om iets op ^lBea van Heusden te zeggen, dat niet geheel comme il faut is. Het is een heel apart meisje, dat is waar en dat ze u wat excentriek voorkomt, kan ik me levendig voorstellen; uw generatie en de hare, dat is een hemelsbreed verschil, maar dat het voor uw zoon een gevaar zou zijn, met Bea van Heusden in con