We slaan er ons door

103

hem zijn,” dreigde ze, maar Jet trok zich weinig van haar dreigementen aan en ging rustig aan haar werk.

Een paar dagen later klopte Geert op een morgen aan en zei, dat mevrouw van Vliet de juffrouw wenste te spreken.

„Welke juffrouw?” vroeg Jet, met een zijdelingse blik op Bea.

„Dat vroeg ik ook al,” excuseerde Geert zich. „Maar mevrouw zei, dat ze u bedoelde,” dit met een hoofdknik naar Jet.

Bea schoot in een lach.

„Met mij wil ze kennelijk niets te maken hebben,” zei ze dan. „Never mind, Jet! je stevent er maar op af en doe haar mijn respectvolste groeten.”

Jet, met het hart in de schoenen, toog naar beneden. Het leek haar niets goeds te beduiden, dat mevrouw van Vliet haar zo gauw na aankomst al liet komen.

Ze klopte aan en op het „binnen,” dat in Jet’s verbeelding wat stroef klonk, zei ze schuchter: „Geertje zei me, dat u me wenste te spreken.”

„Neemt u plaats, juffrouw Molenaar,” mevrouw van Vliet’s stem was bepaald plechtig, vond Jet.

Tegenover mevrouw, die rechtop in de antieke stoel met de hoge rug zat, wachtte Jet gelaten op de dingen die komen zouden.

„Juffrouw Molenaar,” mevrouw wachtte even, als om het effect van haar speech nog te verhogen.

Jet voelde zich alsof ze nog op de Lagere School was en een standje in ontvangst ging nemen.

„U is nog jong,” ging mevrouw verder. „En u staat aan het begin van uw loopbaan. Ik hoop, dat u het een oude vrouw niet kwalijk zult nemen als ze u een goede raad geeft. Kijkt u eens, juffrouw Molenaar, als u de beleefdheid had gehad me de d... hm,... de juffrouw, waar u samen het pension mee drijft, voor te stellen, alvorens we hier in kwamen wonen, dan geloof ik niet... weet u, ik was geheel ter