Wending

218

En mevrouw Weldam, Neel's stem imiteerend zei: „we konden je dochter wel eens voor goed hier houwe, mevrouw. Dat wordt vast wat met onze Maarten,”

„Nou moet je weten,” ging mevrouw Weldam voort, „dat ik van geen Maarten wist en dacht dat Neel een zoon had die Maarten heette en ze een grapje maakte. Maar Neel zei:

„Je kenne Maarten toch wel? Maarten van Oos-terwijck? Nou, mens, als je dochter d'n dieje kraigt, dan mag je je vingers puur aflikke!”

Zélfs meneer Weldam schaterde bij de voortreffelijke imitatie van Neel,

„Die Cootje,” dacht hij verteederd, „ze wordt weer net zoo ondeugend als ze vroeger was,”

„Nou man,” lachte mevrouw, „je weet 't nu! we mogen onze vingers aflikke!”

„Ja, ja,” mopperde deze, terwijl het bliksemsnel door z'n hoofd schoot, dat de van Oosterwijck's van zéér oude en bekende familie waren, „Maar ik vind het toch zeer onvertrouwelijk, dat Chita er haar ouders niet over sprak.”

„Och, vadertje,” lachte Chita en ze vleide zich tegen hem aan zooals ze het in langen tijd niet gedaan had, „hoe kon ik nu vertellen wat ik zelf niet zeker wist! Maarten heeft zich vanmorgen pas....” ze wist niet wat ze zeggen moest; het „gedeclareerd” kon niet over haar lippen, als ze dacht aan Maarten, en den tuin, en de mand met bloemen tusschen hen in.