Wending

217

aan je lijn gedacht! 't Is niet te gelooven, zooals jij veranderd bent. Er is een wonder met je gebeurd."

„Misschien wel," zei Chita zacht en haar arm door dien van haar vader stekend, „vader, je bent vandaag gekomen, of je geroepen werd. Maar gaan jullie eerst mee naar m’n kamer, want ik moet het zeggen voor we aan den lunch gaan.”

En hier vertelde ze hun het groote nieuws, het nieuws, dat vader Weldam sprakeloos maakte.

Toen hij weer in staat was een woord te zeggen, bromde hij, en hij deed z’n best de oude commandostem te herkrijgen:

„En daar heb je ons niets eerder van verteld! je stelt ons voor een fait accompli! Of.... of wist jij er wat van, Coba?"

„Misschen wel,” lachte mevrouw Weldam, „maar in ieder geval heeft Chita me er niets van verteld.”

„Hoe wist u het dan, moeder?” vroeg Chita heftig geïnteresseerd. „Had u soms weer een voorgevoel?” plaagde ze.

„Neen, dat niet, maar toen ik den laatsten keer bij je was zaten we samen aan het strand en toen kwam, zoodra je een eindje opgeloopen was, Neel de bad-vrouw bij me en wat die zei bracht me op het idee, dat die blije oogen van ons meisje wel eens een oorzaak konden hebben.”

„O, moeder, wat zei ze, toe, vertel eens?” vroeg Chita nieuwsgierig.