Wending

213

Hij boog zich naar haar toe en er was spanning in zijn gelaat toen hij vroeg:

„Valt het je zoo hard om van het doktersgezin te scheiden?”

„Niet alleen van het doktersgezin. Ik zal het dorp missen en al wat er mee samenhangt en ik heb het gevoel, dat het me in stad te eng zal worden, ik terug zal verlangen naar de wijde zee en het strand en de duinen. O, Maarten, ik kan het nu zoo goed voelen, wat jou en dokter en mevrouw hier bindt aan dit kleine dorp, en ik sta versteld over mezelf, dat ik het zoo gauw heb leeren voelen,"

„Chita,” Maarten's stem klonk zoo ernstig, even ernstig als zijn oogen haar aankeken. „Zal het je ook een beetje spijten mij niet meer te zien? Ik hoor toch ook bij al wat ermee samenhangt.” En toen ze geen antwoord gaf, „waarom zeg je me nu niets? Valt het je zoo moeilijk? Ik weet wel dat ik jou zóó vreese-lijk zal missen, als ik niet gedacht heb, na het weggaan van m'n moeder, ooit weer een vrouw te zullen missen. Chita, ik ben heelemaal geen man voor een declaratie. Wil jij de vrouwe van de Plaats worden?” Chita had het gevoel of haar hart plotseling naar haar keel verhuisd was. Het bonkte zoo onstuimig en het benam haar bijna den adem. Nu het nooit gedachte, maar vurig gewenschte zoo heel nabij was, leek het haar te mooi, te groot om te kunnen omvatten en een angst, een benauwenis kwam over haar of ze dit mooie wel waard was, of ze verdiende de vrouw te worden van een man als Maarten, die zoo