Wending

208

„Och, kaffer die ik ben! je ziet het, Chita, ik ben het ontwend met dames om te gaan. Ik zou je nu eigenlijk heel galant een auto moeten aanbieden om naar Duinwijck te gaan, maar daar denk ik niet aan; loopen is uitmuntend voor je. In twintig minuten zijn we er. Een half uurtje voor den tuin en twintig minuten terug. Kan het?"

„Met gemak. Moeder zal pas tegen twaalf uur hier zijn."

„Op marsch dan! borst vooruit! flink ademen! één twee! één twee, daar gaan we!"

De zon was nog warm, al was het einde October. Een late leeuwerik liet nog een paar heldere tonen hooren en zwermen spreeuwen trokken over het land, om de reis naar warmer oorden te aanvaarden. Doffe schoten klonken uit de duinen op, waar de jacht op wild in vollen gang was en aan beide kanten van den weg, op het land, lagen vrouwen en mannen aardappelen te rooien een vriendelijk „morrie!" roepend naar de wandelaars.

„Wat is het hier toch mooi," zei Chita en haar oogen dwaalden over de landen, waar alle koolsoorten, alle wintergroenten in vollen wasdom stonden.

„Ja, ongelooflijk mooi! iederen keer, dat ik terug kom in ons geliefde Holland, denk ik: ben ik niet mal dat ik weg ging? waar vind je die malsche wei'tjes? waar die prachtige luchten, die kleurrijke akkers? Maar ik geloof dat nu de tijd niet meer zoo ver af is, dat ik voor goed blijf, althans er niet meer voor lan-geren tijd uittrek."