Wending

207

want ze heeft me door zichzelf weg te cijferen, door heel haar rustig evenwichtig doen, m'n eigen nietswaardigheid duchtig laten voelen, meer dan honderd zedenpreeken 't gedaan zouden hebben. Zeg, Maarten, vind je goed dat we met ons drieën vanmiddag dat beloofde bezoek komen afsteken?"

„Of ik het goed vind? moet je dat vragen? Ik vind het meer dan fijn! Maar luister eens even: je wilde bloemen koopen, zei je? ik heb er met m'n suffen kop nooit aan gedacht, je bloemen te sturen, terwijl ik toch maar even een belletje had te geven aan Nelis om je ze eenige keeren per week toe te zenden. Wat ben ik een uil! Mevrouw dokter kreeg ze vroeger ook geregeld en ik heb niet eens geïnformeerd of dit nog steeds gebeurt. We gaan nu direct even naar Duinwijck, dan kun je meteen den tuin eens zien."

„Over welken tuin heb je het toch?" vroeg Chita verbaasd.

„Heb je nooit van „m'n bedrijf" gehoord?" En Maarten vertelde hoe hij tusschen z'n geliefd zeedorp en het naburige stadje een grooten tuin bezat, die, wanneer hij in den vreemde was beheerd werd door een flinken tuinbaas.

„We zenden geregeld groenten en fruit naar de markt," zei Maarten vol trots. „Hoe laat komt je moeder? we hebben misschien net tijd om er heen te wandelen.”

„Als je dan maar niet zulke stappen neemt als nu," lachte Chita, die de groote passen van Maarten niet bij kon houden.